ფ

ფ

რიი

პოზიტივი

ყოველ დილას დაუზარებლად ადგომის მიზეზი მაქვს.

ისე სულ მეზარება ხოლმე

ის რისიც თურმე ყველაზე ძალიან მეშინია

ეს არის წნევა!
ტოესწ,დაბალი წნევა.
სისხლის მიმოქცევის რეგულირების დარღვევაა თუ არ ვცდები და დღეს ძალიან რომ მტკიოდა თავი, წნევა გამიზომეს და ჩვეული 110/70-ის მაგიერ 80/40 მქონდა, აი რასაც ქვია მიფეთქავდა და მეწვოდა თავი. ასე ცუდად მართლა არ ვყოფილვარ არასოდეს, არა,ვიტყუები, ამაზე ცუდადაც ვყოფილვარ, მარა ასე შეშინებული არასოდეს.
იმდენად შემეშინდა, რომ ვაღიარე, მეშინია თქო, არადა მქონია კენჭის გავლა თირკმელში, ისეთი რამეა, კედლებზე გადი-გამოდიხარ. გამსიებია კბილი, ფილტვების ანთება საკმაოდ მძიმედ, ბატონები... მაგრამ "მომირჩება რა პრობლემაა". მარა აი წნევააა, ძლიერი თავისტკივლის და კვნესების ფონზე წარმოვიდგინე როგორ მიმდის გული, როგორ მებნიდება გონება, როგორ მემართება ათასი საშჳნელება.


სასწრაფოდ შოკოლადი და ტკბილი და მაგარი ყავა ვშთანთქე,(ფუ რა საძაგლობა იყო სიროპივით ყავა) მაგრამ არ გამიარა.
მერე სახლში წავედი, გზაში გულისრევის შეგრძნება მქონდა, ყურებში წუოდა და მივხვდი რას ნიშნავს ფეხები უკან მრჩებაო, ისეთი შეგრძნება იყო თითქოს მე მივდიოდი და კიდურები მომთრევდნენ. ტანი ძირს მქაჩავდა, მიწისკენ, მუხლები კი ვეღარ უძლებდა და სადაცაა მომეკეცებოდა, პლიუს მზეზე ვიდექი, ანგორის ჟაკეტი მეცვა და მაინც მამცივნებდა.

კოფეინი ვიყიდე, ამპულის, დავლიე, ფეხები ზემოთ შემოვალაგე, არ მივაქციე ყურადღება აკანკალებულ თითებს და დაველოდე შედეგებს, პარალელურად იმაზე ვფიქრობდი ღირს თუ არა სასწრაფოს გამოძახება და ძალიან დამცინებენ თუ არა რომ გამოვიძახო. არადა 3-4- საათის განმავლობაში არ მქონდა დადებითი შედეგი.

მერე წავედი ცხელ წყალს შევუშვირე ხელები,თან საჭმელი გავიკეთე (მშიოდა და რა მექნა), ცხელმა წყალმა ცოტა აზრზე მომიყვანა, ამასობაში მეგობარმა, გამო ჩემთან მე გიშველიო, ყავა და შოკოლადი დამახვედრა შავი და დავლიე-ვჭამე და კიდევ უფრო უკეთ გავხდი.
მოკლედ, გადავრჩი!

ასე რატო შემეშინდა?

1. ჩემის მოკლე ჭკუით, წნევა რომ დაბალია,სისხლი კარგად არ მოძრაობს, ტვინსაც არ მიეწოდება წესიერად საკვები და ჟანგბადი და ძალიან თუ დაიწია ალბათ გული წაგივა და სახლში როცა მარტო ხარ, ძალიან საშიშია, ერთხელ ადრეც წამივიდა გული დასიცხულზე და ეგეც ეყოფა ჩემს საწყალ ტვინს, თან ისიც არ ვიცი მაშინ რამდენი ხანი ვიყავი უგონოდ, მარტო ვიყავი და...
2. ბავშვობაში, 2 წლისაც არ ვიყავი, ბებიაჩემის თვალის წვეთები დავლიე, იმან ვერ დაინახა და დასაძინებლად რომ დამაწვინა და აღარ გავიღვიძე, არ ვიცი ვინ, მარა ვიღაცამ შეამჩნია ცარიელი პიპეტკა და სასწრაფოდ გამაქანეს საავადმყოფოში, თურმე არც კი მესინჯებოდა წნევა. გამომათრიეს რასაც ქვია, "იქიდან".

პ.ს. თუ ოდესმე კოფეინის დალევას გადაწყვეტთ, ამპულის არ იყიდოთ, უსაზიზღრესი გემო აქვს!
პ.პ.ს. დიდი შანსია ჩემი შიშები სიმართლეს არ შეესაბამებოდეს და ოდესმე თუ დაბალი წნევა შემოგიტევთ ჩემსავით არ დაპანიკდეთ, უბრალოდ დალიეთ ბევრი ცხელი მაგარი ყავა, რაც შეიძლება მუქი შოკოლადი, წამოწექით და ფეხები ზემოთ აწიეთ და რამე სასიამოვნოზე იფიქრეთ.

ჩამოვედი, ოდა

მერე დავწერვიწუწუნვიფხორებ, მეზარება ახლა, საჭმელი უნდა გავიკეთო, ლექტორთან დავრეკო და კიდე კატას უნდა მივხედო, გამიველურეს სულ!

მოვწერწუწუნფხორდი.

რა ხდებოდა სადაც ვიყავი,პრინციპში ისეთი არაფერი, არც ასეთი, გარდაიმისა რომ კიდევ ერთი ბარიერი გადავლახე, სახელწოდებით "პროვინციელი უცხოს აზრი". ბევრი ვსვი-ვჭამე-ზევიუსაქმურე, ვილოთავე კიდეც. ერთი ცუდი თვისება აქვს ამ ჩემ ვიკენდებს, თავისუფლებაზე ყოფნის და ამ სამყაროს დავიწყების ფუნქცია მივანიჭე და როცა შუა ნირვანაში მწარედ გამოგაფხიზლებენ, ძალიან ძნელია ადეკვატური დავრჩე, თუმცა დამრღვევს რას ვერჩი, მართალია...

სამაგისტრო თემა მაქვს დასაწერი და ისეთი პანიკა მჭირს, ემოციებს ვეღარ ვაკონტროლებ, თან მეშინია, რომ ვერ "დავიცავ" და რამე საშინელებას მკითხავენ და მე დებილივით დავაღებ პირს. მილიონი თემა დამიწერია, თან საკმაოდ კარგად, მარა ეს სამაგისტროს დაწერის პრინციპი სხვაა და რომ არ ვიცი ბზზზზ მჭირს. ესე ვარ საერთოდ, პირდაპირ პანიკა მეწყება, ვყოფ თავს ბაკანში და სანამ მე გამოვძვრები ნახევარი შანსები დაკარგულია ხოლმე (შანსები შეუსაბამო სიტყვაა,სხვა ვერ მოვიფიქრე უბრალოდ იმ დაკარგული დროს აღასანიშნავად). თან ხელმძღვანელი საზღვარგარეთაა და ვის ვთხოვო რჩევა პატრონი არ მყავს : ))) (ეს პატრონი არ ითვლება, ამან იცის მარა ჩემი თემის სპეციფიკა არ იცის) თან ისეთი ვაჟნი ქალია, მერიდება. იდეაში კითხვებიც არ მაქვს ჩამოყალიბებული თან და რაც მაქვს ის დებილურად მეჩვენება.

მოკლედ ისეთი შეგრძნებაა რომ ივლისის დასაწყისში მიმთავრდება ცხოვრება და უფსკრული იწყება და უნდა მოვასწრო რაც შეიძლება ბევრი რამ, მერესი კი მერემ იდარდოს, თუნდაც მერე მე ვინანო, ახლა ხომ კმაყოფილი და ბედნიერი ვარ თუნდაც იმ ნახევარი საათით ან უფრო მეტით.

ასე და ამგვარად დასრულდა ჩემი კიდევ ერთივიკენდი მზიან სამოთხეში და ახლა ერთფეროვანი სულის დამამძიმებელი რუტინა იწყება, შესაბამის ადგილებში სიარულით და ხასიათით.

პატივისცემით

ლუციფერი.

პ.ს. პირველად ვნახე სპექტაკლი დარაბებს მიღმა გაზაფხულია, ადრეც მქონდა ნანახი, არ მახსოვდა უბრალოდ და ისა, რო მახსენდება ახლაც ცუდად მხდის : (((((

პ.პ.ს. სააადმე მივარდნილ ადგილას, ბუნებაში მინდა პატარა სახლი, წავიდოდი ერთიორი წლით საცხოვრებლად.

ვოიაჟი ბაზრობაზე და კატა სამოთხეში

აიაიაი უნამუსო ვიყო, კატა ვნახე დღეს სამოთხეში მყოფი. ჩემი ფისოსთვის უნდა მეყიდა საჭმელი და გავიხედე და ზის დიიიიდი მსუქანი რიჟა კატა, შევიცხადე როგორც ყოველთვის "უი,კაატა",თან იჯდა შუა გასასვლელში მედიდურად და გზას არ უთმობდა არავის. მერე მეორე კატაც დავინახე, ძალიან დინჯად დაიარებოდა საჭმლის პარკებზე, მერე ერთი ამოარჩია დაჯდა და ჭამა დაუწყო. სულ ცალ თათზე ეკიდა მყიდველებიც და ისიც რომ ვისაც არ ეზარებოდა ყველა ეფერებოდა, იფერებდა და იყო კმაყოფილად.
აი მე რო მიმიყვანო კოსმეტიკის და ტანის მოვლის განყოფილებაში და მითხრა რაც გინდა შენი იყოსო, მერე ანალოგიურად ფოტოაპარატი ამარჩევინო, იმ კატაზე ბედნიერად ნამდვილად არ ვიგრძნობ თავს ალბათ.
დღეს მთელი დღე რაღაც ძაან კმაყოფილი დავდივარ ისე გამიხარდა იმ კატის კაი ცხოვრება
თან კიდე დღეს თბილოდა და მზე იყო და კაი პონტი იყო, მერეკიდე ისეთჳ ლამაზი ჭრელი ფერადი რუკზაკი დავინახე და ძალიან პატარა იყო, და ჩემი მეგობარი ეუბნება გამყიდველს, კიდე კარგი სხვაც არ გაქვთ თორემ იყიდიდა და დაიჭერდაო აი რადა მერე რა რომ ჭრელი იყო ზატო ლამაზი იყო :კაჭკაჭისსმაილი:
მერე კიდე ისაო, მოსუქებულხარო და აჰა შენ კანფეტებიო არა ნუ კი ცივი რო რეჟიმი დავარღვიე და რაღაც და ვზივარ ახლა და მშიერი, სინდისშემოტეული მზერით ვბურღავ იმ კანფეტებს

დავაბშე მაგარი შოპინგი იყო, მივედით,ვნახეთ, ვიყიდეთ, წამოვედით

მზეში

მზე რომ დადიოდა

იმ თვალებში

ახლა მხოლოდ დაღლილობაა

და ფიქრები, ბევრი.

მზეს დავაბრუნებდი

რომ შემეძლოს

მაგრამ

ისღა დამრჩენია

ნაპირამდე მივაცილო

და ხელი დავუქნიო

სანამ ნავი

ჰორიზონტს მიეფარება

მზის შესახვედრად.

(c) პერწკლი

გაფასხული მოიდა

ჯუსტ.

გაფასხულის მეორე დღე
:ფასხულ-ფასხულ:

:ჭრაჭუნ-ჭრუჭუნ: :თოვლ-თოვლ: :ბარდნ-ბარდნ:

მიაუ-აუ-ავ-ავ.

Fსო

ფასხულის საღამოს ზმანება

რაღაც კარგი საღამო იყო, დადებითი რამე ვნახე და მომეწონა, განსაკუთრებით ფერადოვნება და ისეთი ფრიალა მანტია-კაბა მინდა
და საერთოდ როგორ მშურს მსახიობების, და მიკვირს, როგორ შეუძლიათ ასე გარდასახვები და ცოტა ხნით სულ სხვა სამყაროში ცხოვრება. დავიმუხტე დადებითად და სახლამდეც კი მომყვა, ახლაც თან მახლავს.
მეტრალალავება+მევანკა-სტანკა-ხასიათება აი იმ წუტას რომ ტრალი-ვალი ხარ და მეორე წუთას გრუზის მდინარე, თან ეს გრუზი როგორც წესი რაღაც მოგონილი აზრის გამო, რაზეც შენს მეტი არავინ მგონი არც იგრუზება და ამის გამო კიდევ ურო ტრალი-ვალი ხასიათზე დგები და დაცინი შენს თავს.

ჩემი ახალშეღებილი თმა ჩემთვის კომპეტენტურმა ადამიანმა შეაფასა და თქვა რომ ძალიან ლამაზი ფერიაო და ფრიად ფრთაშესხმული დავიარები, ის რომ პროფესიონალს მიანდე და შეასწორეო მითხრა ეგ ისე, ყურს ახლო გავატარე, უუნდა გავიზარდო და გრძელი რიჟა თმა უნდა მქონდეს მეე, ვა, პარიკმახერი ბევრს მომაჭრის და არ მინდა დაკიდე ვირაც გოგოს რომ ლამაზი მოწითალო-მოშვინდისფრო ქონდა შენი ჯობიაო და იმხელაზე გავიჭიმე ამაყად

და თუ თქვენ ეს აბნეუილობა წაიკიტხეთ, ბოდიშს ვიხდი ამ ორი წუთის წართმევისათვის.
პატივისცემით
სურნელოვანი მე
და
მეს ანჩხლი პორჭყნია კატა.

ბზბზუ და რედბულიანი ისარაქვია

ბზბუ

a wish!

არასოდეს არცერთ ნივთზე არ მქონია გართულება, გარდა ერთისა.... ზეძალიან მინდა ფოტოაპარატი. რამდენჯერაც ფულისშეგროვება დავიწყე, იმდენჯერ დამეხარჯა, პლიუს არ ვარ ის ტიპი რომ სახლში ისტერიკები მოვაწყო და ტვინი ვბურღო მინდამინდამინდა თქო და ვარ ასე... თავის დროზე კომპზეც მთელი ომი გადავიტანე მარა კომპზე კიდე გაიგო დედამ რო ასეთუისე სასარგებლო ნივთია, მარა აპარატზე....

წუხელ დამესიზმრა რაღაც აპარატი მქონდა და სადღაც უცხო ადგილას ვიყავი, მერე თითქოს ჩემ სოფელში აღმოვჩნდი, სადაც ჩემი მეგობრის კორპუსი იდგა, მარა სოფელში რა უნოდა ვერ მივხვდი, თან მთელი ბავშვობა იქ გავატარე და ეს არ დამინახავს თქო ვიძახდი...

ოდა, გამომეღვიძა და ისევე დამწყდა გული, როგორც ერთხელ, ბავშვობაში, აი , ტოტალური გაჭირვება და დეფიციტი რომ იყო და ფლომასტერები რომ დამესიზმრა ფერადფერადი, რომ გამაღვიძეს , კინაღამ ვიტირე. მეორე კლასში ვიყავი მგონი მაშინ.

ბოლობოლო ყულაბას ვიყიდი ისეთს, რომ, როცა რამე მომინდება, გატეხვა დამეზაროს :მო:

ამბავი მაიკისა მისისა

ერთ დღეს, მეგობარს გავყევი ბაზრობაზე, რა უნდა ეყიდა, არ მახსოვს, მაგრამ ყავისფერი მაიკა რომ დავინახე ყვითელი კანტებით, ბევრი არ მიფიქრია, სასწრაფოდ ვიყიდე, და მერე რა, რომ პიჟამოდ იყო გათვალისწინებული, მეორე დღესვე ჩავიცვი და მის მერე მაცვია და მაცვია.

ის ჩემთან ერთად დადიოდა პახოდებში, აბარებდა გამოცდებს, ზამთარში სიცივეში წელს მითბობდა, ზაფხულში ერთადერთი ბრეტელებიანი მაიკა იყო, რომელიც ჩემზე მეტნაკლებად ასატანად ჩანდა, მაცვია სახლში, გარეთ, ნუ, ნებისმიერ ამინდსა და სეზონზე.

ოდა ერთხელაც მეგობართან ღამისსათევად წასულს დამრჩა საწყალი მაიკა, გაეკვეხა თურმე საწოლის უკან და სიჩქარეში თუ რარაც ჯანდაბაში ვერ დავინახე...... ნუ, კაი, წავედი, დავიბრუნე...... სახლში მოსულმა აღმოვაჩინე რომ თურმე ისევ იქ დამრჩენია... არაო აქ არაააო და ნუ, გამოვიგლოვე მეთქი უეჭველი გზაში დავთესე (ნუ რანაირად მარა მაინც) ამასწინათ მირეკს, მაიკა ვიპოვეო, აუ ისე გამეხარდა ისეისეისე, თურმე ადიალაში გახვეულა და როგორც იქნა დაიხსნეს ტყვეობიდან.

საწყალი მაიკა ისევ ქიაა, მისი პატრონი კიდე აგერ იყინება, მივაკითხო უნდა........

არა ნუ რა შუაში იყო მარა :მო:

პ.ს. აქ არ ჩანს კარგად, მაგრამ რომლებზეც ჩანს ისე გამოვიყურები გადავწყვიტე არ დავდო :გივი:

პ.პ.ს. უი რამხელა საჯდომი გამზრდია :უსერ:

ზე-პახმელია

დილას მივხვდი რას გრძნობენ ორსული ქალები ტოქსიკოზისას, ბორჯომიც კი არ გაჩერდა კუჭში, თან სამსახურში იძულებითმა წასვლამაც თავისი ქნა და სახლში ცოცხალ-მკვდარი მოვედი, მტკიოდა თავი, მუცელი, წელის უკანა მხარე, მტეხდა ძვლებში, მამცივნებდა, გულისრევის შეგრძნება მქონდა და ამ ყველაფერთან ერთად გათოშილი ვიყავი. საწოლზე დავეცი და მივითიშე. მეგობის ზარმა გამაღვიძა, "ავადმყოფის" მისახედად იყო მოსული, და ოპს, კარი არ იღება. ნუ, რო არა მისი სიმშვიდე, უეჭველი ყვირილს ტირილს და სავარაუდოდ გინებას დავიწყებდი, როგორია, იდგე კარის წინ, რომლის წლების წინ გაუქმებულ კლიტეს ახლა გაახსენდა რომ კლიტეა და გასაღები სადაა არ ვიცი, არის თუ არა, ეგეც არ ვიცი და თანაც ისე ცუდად ვარ იმასაც ვერ ვხვდები რა ვქნა. ნუ, ვურტყი წიხლები, ვატრიალე ყველა შესაძლო სახელური, ღილაკი და ასე შემდეგ და უცებ კარი გაიხსნა. რატომ და როგორ, მაინც ვერ დავადგინეთ, უეჭველი ღმერთმა იფიქრა, დღეს ეყოფა, ცოდოაო....
საათნახევარი აკეთებდა ამ კხმ-კხმ კლიტეს, ჩემი მონაწილეობა ჩაქუჩის თხოვებაში და საწყლად ფეხაკანჭურებულ დგომაში გამოიხატებოდა, შიგადაშიგ მორალური დახმარებით, ოღონდ ვინ ვის ამხნევებდა, ძნელი სათქმელი იყო : ))))
ოდა ცხოვრებაში რომ არ მიჭამია, ისე გემრიელად ვჭამე მთელი ნახევარი ლიტრი მაწონი, და ცოტა გამიარა კიდეც გულისრევამ... ნუ თან თვითონ აქვს ისეთი დადებითი აურა, განვიმუხტე რაღაცნაირად. ვეეჭორავე-ვებუზღუნე-ვეკამათე და გამიარა დანარჩენმა სიმპტომებმა ნელ-ნელა. მერე რო წავიდა ზვიომ ააააუ მშიაო და კარტოფილი შევწვი და მეც ვჭამე ორი კოვზი და კუჭმა მიიღო და აუ რა მაგარი იყო მთელი დღის უჭმელზე რომ ჭამ რამე ცხელს.
კაია ხანდახან ავადმყოფობა. :მო:

ჩემნაირი ისა....

მაღაზიის ვიტრინებში რაოდენ საოცარიც არ უნდა იყოს, 23 წლის გოგოს თვალი ძალიან ხშირად მრჩება ბარბებზე, ბარბის სახლები, საერთოდ, ცაკლე თემაა, მმმიყვარს. ნუ მომწონს ეს ბავშვური პომპონიანი ქუდები, ბაჩები, ხელთათმანები, ნახატიანი მაიკები და საერთოდ, დაახლოებით 13-14 წლიდან სერიოზულად ვდარდობ იმაზე, რომ პატარა ბავშვებს უკეთესი ტანსაცმელები აქვთ, უფრო ლამაზი, ვიდრე დიდებს.

ოდა ეს ყველაფერი იმას მოვაყოლე რომ ამაწინათ სუნამო მაჩუქეს აი ისეთი, ყველაზე ძალიან რომ გამეხარდებოდა, თბილად ჩაცმული, ვარდისფერი და ისეთი, "girly". თან ისა, ჩუმი სუნი აქვს, ვარდის თუ კარამელის, ჯერ ვერ მივხვდი. ზოგიერთი ვერსიით მჟავე კიტრის არომატიც დაკრავს :გივი: :ბოლი:

ოდა ისა, სურათს დავდებ თქო, მოვსერჩე, და, ისა, ლოლ.

ბზუჰ

ოდა ისა
ამ დღეს მიეძღვნება არა გრძელი პოსტი არამედ პაწუკა პოსწიკი იმასთან დაკავშირებით რომ ისარაქვია, მე იდეაში ნიჭიერი ვარ თურმე (ნუ ეგ რამდენაც ნე ზნაუ) და კიდო ისა.. გამოვიდაჰ, ნო პანიკ, ნო ჰოჰორ, ნო ისრაცყველაზემეტადარმიყვარს.
ურავაშა

ოდა ისა

რაღაცნაირ სახიათზე ვარ
როგორზე, რომ გავერკვევი, მერე დავწერ.
ანუ იდეაში კაია მარა რაღაცნაირია და რ ას შემომიჩნდა ეს ხასიათები, ვერ გავიგე ,რა.

ბონძღი მე


წავედი ახლა, დავიჳძნე

ზმარ

სიზმარი

კლდეზე.......

ჩვეულებრივი მთვარე ამოვა

და გაქრებიან თეთრი ფიქრები.

ამ ყრუ ადგილას ვინმე სხვა მოვა

მაშინ, როდესაც მე არ ვიქნები.

და სულის ლანდი ისევ გაჩნდება,

და ისევ მოვა დღე შერიგების.

ვიცი, ამ კლდეზე ვინმე დაჯდება

მაშინ, როდესაც მე არ ვიქნები.

ტერენტი გრანელი.

რატომღაც ძალიან მომინდა, ჩემი საყვარელი ადგილები ჩემთან ერთად გაქრეს დედამიწიდან.

მაშინ ისინი სამუდამოდ ჩემი იქნებიან.

მხოლოდ ჩემი მოგონებების ნაწილი

და

მეტი არავისი.

.....

პაააატარა ბიჭი დაააამეკარგააა

წიიითელაპერანგააა

აააააან ავლილი ან ჩავლილი

ხომ არ გინახაააავთ?

მიაუ-აუ

მერე რა, რომ დედამიწა ისეთი მრგვალი არ არის როგორიც გეგონა

რომ მთვარე ყვითელია და თანაც ვადაგასული.

რომ ხუნწი სულაც არ არის გემრიელი და

არც ისეთი ფერადია ცა, შენი ჩაცმულობა რომ დაიმახსოვროს.

მიაუ-აუ.

...

გუშინდელი დღე რომ დღევანდელი ყოფილიყო....
იქნებოდა იმაზე მყუდრო, ვიდრე იყო
და იმაზე უფრო წარმატებული,
ვიდრე ოდესმე.
მარა როდის იყო, მიმართლებდა.
შვანსკი

ბუბუბუუ....