შავი ზებრა და მორწმუნე (?) მე.

ცხოვრებაში დადებითს ყოველთვის უარყოფითი ცვლის, შავს თეთრი, ზებრასავით, ჩემი ზებრა კი მემგონი ამ ბოლო დროს გადაღებეს, სულმთლად შავია.

• სამსახურში პრობლემები, რომლებიც ჩემზე არაა დამოკიდებული, ჩემი ბრალი არაფერი არაა და მაინც ჩემზე ტყდება. ისე ცუდად ვგრძნობ იქ თავს, თუ ასე გაგრძელდა, ჯანდაბას უფულობა, უნდა წამოვიდე. გული ყელშჳ მებჯინება,რომ მახსენდება.
• ჩემი ძმა რომელიც ავად იყო, გამოჯანმრთელდა და მიყვირის, რას გამიჭირე საქმეო. (მკურნალობის ამბავში). ერთი კვირა წესიერად არ მძინებია და მადლობის მაგიერია.
• დედაჩემი, რომელიც ჩამოვიდა და ლანძღვა-წუწუნის კორიანტელი მომიწყო.

ბოლოში რამე მინდოდა მიმეწერა დადებითი მარა არ გამახსენდა არაფერი.

პ.ს. ღმერთთან თამაში დავიწყე, მისი წესებით: ეკლესია-მარხვა. ვნახოთ ერთი რა გამოვა.

მე ღმერთის მწამს, მაგრამ ეკლესიის და ხატის მწამს თუ არა, არ ვიცი. კერპთაყვანისმცემლობის რიტუალებს გავს ერთი შეხედვით მსახურება... ვეცდები, ეგებ აღმოვაჩინო საკუთარ თავში რწმენიმაგვარი რამე. ვასრულებ რიტუალს ,მაგრამ გულსგარეთ, სანთელს ვანთებ და პირდაპირ "ღმერთთან" შევდივარ დიალოგში, იმის მაგიერ რომ ლოცვა წავიკითხო, ასე მეადვილება.

მოძღვარი ავიყვანე,(რა საშინელი გამოთქმაა ავიყვანე, ჯასთ მივედი) რეალობასთან კავშირი რომ აქვს, ისეთი. ისეთი ადამიანი სცემს პატივს, გამორიცხულია სხვანაირი იყოს. მარხვის კურთხევა ავიღე და დღეს პირველი დღეა. ძალიან ვცდილობ ნერვი მოვთოკო და როგორც მარხვას შეეფერება ისე მოვიქცე, წიპა სიფიცხე-გამკიცხველობა და მასეთები მოვთოკო მაგრამ ძალიან ცუდად გამომდის, თითქმის ვერ გამომდის. არჭამა მეორეხარისხოვანია, თუ დამერღვა, არაა ჩემი აზრით პრობლემა.

დამლოცე მამაო-მდე დიდი გზა მაქვს გასავლელი.

აღსარებამდეც.

ზიარებამდეც ალბათ.

ჯერ-ჯერობით ჯასთ დავდივარ.

არადა ჩემი დიდი ბაბუა მღვდელი იყო, ბებიაჩემის პაპა ანუ. პავლე. შვილებზე ვერაფერს ვიტყვი და შვილიშვილებს (ანუ ჩემ ბებიებს) რაც შეეხება, ერთი ბებია კატეგორიულ ათეისტად მოკვდა, მეორე, რომელმაც გამზარდა, ქრისტიანის და წარმართის საინტერესო ნაზავი იყო, და მესამე, რომელიც ცოცხალია, რამდენიმე წელია რაც მოინათლა. სადმე საიქიოდან თუ მიყურებს ალბათ როგორ უხარია პავლეს, მარა ჩ ემნაირი ცოდვილი შვილიშვილისშვილიშვილის ყოლა რა გასახარია,რეავიცი.

თუ ვინმე ყოფილხართ ასე, სიამოვნებით მივიღებ დახმარება-რჩევა-შენიშვნას, ოღონდ ზომიერების ფარგლებში და "უნდა"-ს გარეშე.

გარშემო მყავს მომარხულეები მარა იმათთან ლაპარაკი რიგი მიზეზების გამო არ მინდა, ამიტომ საერთოდ არ ვიღებ ხმას.

:როგორარუნდავიაროთ: ტური ანუ ხადა

კვირას კარაველებთან ერთად წავპროწიალდი იქ, ხადას ხეობაში.

ეს ბილიკი მჟავე წყლის გაკეთებულია, ამას რა დამალევიებდა, საშინელი გემო აქვს, სამაგიეროდ გადავუღე

ციხეები და მათი მცველები,ტანში ჟრუანტელი მივლის იმის წარმოდგენაზე, რომ ოდესღაც აქ ხალხი ცხოვრობდა და ძალიან ხშირად იმ ციხეების დაცვას ეწირებოდა. გადავიღე ეს სურათა და მერეღა გავარკვიე რომ ესენი უბრალოდ სასიგნალო კოშკები ყოფილა და მეტი არაფერი. ;(

სხორი

მუა რომელიღაც მთიულური სოფლის ფონზე, სადაც ერთი საწყალის ერთჱი ბებო კარტოფილებს იღებდა.

ერთ კარაველს ვკითხე რა ქვია ტქო და შედი კარავზე და წაიკითხეო.

რონმელ თემაში, ადამიანების სურათების მეტი რომ არაფერი არაა?

ჰმმ

რტო..... პრიკოლ, სოფლიდან გავედით, 100-200 ან მეტი მეტრი გავიარეთ თქვენც ხედავთ როგორ ადგილას, მერე უკან მივტრიალდით და რომ ვიკითხე რატო თქო, ჯასთ ვათვალიერებდითო. :ტოჟე მნე:

თმაც კი ისეთი ფერის გაქვს საერთოდ არ ჩანხარო. მართალი უთქვამთ ლოლ. ისე, ეს თითქმის ერთადერთი ადგილი იყო, სადაც ფერები იყო შემოდგომური. გადახრუკულ-ჩაჟამებულია წელს საქართველო, იმჰო.

ღრუბლის დაბადება.

ამ სურათის გადაღებისას წნევა უკვე მაღალი მაქვს, ძლივს დავდივარ და თავი მისკდება ყველა გატოკებაზე. არ ვიმჩნევ და გმირულად მივდივარ.

აქ უკვე ვიმჩნევ და ძალით ვიცინი, დღუს ბოლო სურათია.

ვარდისფერი საყვარლობები.

ძალიან ლამაზი ხეები.

მთავარი სოფელი, ხონჩო. რომელიც არ მინახია გზის თურმე უცოდინრობის გამო.

რეალურად, მე უკმაყოფილო დავრჩი, ალბათ იმიტომ რომ თავიდანვე გავიფანტეთ, მერე ბიჭები ალექსას გაეკიდნენ, მაგას კიდევ ჩემი მტერი გაეკიდა აღმართებზე, ჯიხვივით დარბის, ხოდა ვიგრძენი ცხოვრებაში მეორედ, რომ ვეღარ მივდიოდი, რომ არ დავმჯდარიყავი, დავვარდებოდი. ბიჭები ზოგი ხელს მიწვდიდა, პლიუსმა ჩანთა გამომართვა კიარადა წამართვა და ასე ავჩანჩალდი აღმართებზე და ვაკემდე მივაღწიე, სული მოვითქვი, მაგრამ ორგანიზმმა ჩათვალა რომ ძალიან ცუდად მოვექეცი. მეძინა კიდეც, თითქოს გამიარა მარა სახლში როგორ მოვედი წესიერად არ მახსოვს, ჩანთა დავდე, მეზობელს შევუვარდი წნევა გამიზომე პლზ თქო და ცოტა მაღალი იყო (ჩემს ცხოვრებაში პირველად) !!!! 2000 მეტრზე რომ ავქოთქოთდი აბა რა მეგონა... ეს ყველაფერი არ მოხდებოდა ბატური სიარული რომ არა.....
ნუი კაი, ხედები იყო ლამაზი და რა მაწუწუნებს, ხო ვიცოდი სად მივდიოდი : ))))

პ.ს. ამ შაბათკვირას ტრტულის და წივწივას მივყვები თმოგვის ციხეზე, ეჭვი მაქვს ერთ-ერთი საუკეთესო გასვლა იქნება.

მემაპატიეთ ნაწერის შეცდომების გამო რა :(

განგრიპული

და აი მეც განვიგრიპე, ერთი კვირა ყელი მტკიოდა და ხუთშაბათს რომ ავდექი და დავილაპარაკე, მივხვდი, ოოო. დღის განმავლობაში კიდევ უფრო შემეცვალა ხმა, ხასიათი, და ენერგია ნულისკენ წავიდა კატასტროფული სისწრაფით, ოდა აბა კარგად იყავით ორშაბათამდე თქო წამოვედი სახლში, ვსვი ჩაი და ქე მიშველა, თუ იმას არ ჩავთვლით რომ ისე ვაფცხიკვებ კატას ეშინია და მე ლამის ტანსაცმლიდან გადმოვხტე, თან ხან ისე აუყვება ხოლმე, მიყოლებით წეღან რვა აპჩხი დავთვალე და მერე დამეზარა და დავანებე თავი. სიცხეც მქონდა ხოლმე დაბალი, თერმომეტრი არ მაქვს და შეგრძნებების მიხედვით დავასკვენი : ))) ნოვები მოვიმარაგე და ეს ორი დღე სახლში უნდა გავატარო, სადღაც მივდიოდი მარა გზაში გაცივდებივო უარესადო ხოდა დაFრჩი. თან ისეთი უცნაური გრიპია, მხოლოდ დილას ვიჭედები ცხვირში ისე რომ მგონია საცაა დავიხრჩობი და რაც ძალა და ღონე მაქვს პირით ვსუნთქავ, მერე ერთორ საათში გამდის.

გუშინ ცაბა იყო სტუმრად, პაზლს ვეჯექით ღამის ორ საათამდე, ვიხალისეთ იმდენი, მარა მაინც ვერ ავაწყეთ, მხოლოდ 1/5... არადა ისეთი ლამაზი სურათია, დეგას ნახატი, "საბალეტო კლასი" მგონი ,არ მახსოვს და ყუთზე დახედვა მეზარება, იდეაში ყველაზე ადვილადასაწყობი ჩანდა, მარა თაროდან რო გადმომქონდა მაღაზიაში და თავში ჩამეცა, უნდა მივმხვდარიყავი რა მუხნათ ნახატთან მქონდა საქმე : )) ზემოტ დავდეე სურათი, თუმცა ჩემს პაზლზე უფრო ნაზი ფერებია და უფრო მშვიდი აურა აქვს.

ჩირჩილი შემომესია კიდე, თან აბაზანაში, სადაც იდეაში არაფერი ჩირჩილური არ მაქვს, შიმშილით უნდა მოკვტნენ მარა უარესად მრავლდებიან, გადარეული ვარ. უკვე ნერვული კანკალი მეწყება ჩირჩჳლი რომ გაიფრენს, ღრრრრრრ.... მივდევ მოსაკლავად და გარბიან დეგენერატკები, ვერ ვახვედრებ!! სამაგიეროდ ჩემი კატაა კმაყოფილი, დასდევს გიჟივით, ჰაერში ხტის და "ტაშს უკრავს" რომ დაიჭიროს.

ბებია

ბებია ხო მყავდა მარა ვაღიარებ ბებიაჩემის და უფრო მევასსებოდა, მკაცრი ქალი იყო, შემტევი, გეტყოდა დაგაგდებდა ძირს, მარა მევასებოდა ანიკო. ერთი წელი მაგის სახლში ვიცხოვრეთ, ეზოიანი სახლი ქონდა, ეზოში ბზის ბუჩქებით და თუთით. მეორე სართულზე ხვეული კრინის კიბე ადიოდა, იმ კიბემ გამიჩინა მე სიმაღლის შიში, ახლაც მახსოვს ის შეგრძნება შუა კიბეზე რომ ვიდექი და ვერც წინ მივდიოდი ვერც უკან.

ვაჟას ყველა პოემა იცოდა მგონი ზეპირად და ვეფხისტყაოსნის "ფანი" იყო. მაგ ქალის დამსახურებაა ოდესღაც საერთოდ რომ დავინტერედსი პოეზიით და ქართული მწერლობიტ ზოგადად.
კიდევ მისი დამსახურებაა ის, რომ მურაბები და ჩაი მიყვარს.
კიდევ პელმენები.
დაქალოჩკები ყავდა, 80-ს რომ გახდა, დაბდღე გადაიხადა და დედაჩემი და დეიდაჩემი გარეთ გამოყარეს ბაბუშკებმა, ჩვენ ახლა "ცუდი" ანეგდოტები უნდა მოვყვეთო. : ))

ახლა სიბერისგანაა ცუდად, აღარაფერი ახსოვს, ზის თურმე მთელი დღე, იყურება უაზროდ, რამე კიდევ სახლს ვერ ცნობს და გონია რომ სხვის სახლებში აძინებენ და ტირის თურმე სახლში წამიყვანეთო. მარტოა თელავში უზარმაზარ სახლში, ორივე შვილი სხვაგან ცხოვრობს და მას დაქირავებული მომვლელი უვლის. თურმე ისე უნდა შვილებთან და შვილიშვილებთან ყოფნა მარა იმათ თავისი გასაჭირი აქვთ და არ ცალიათ.მართლა არ ცალიათ და ვერ მიხედენ :(

ამ ზამთარს ვიყავი თელავში ორი დღით და დედამ, ნახეო. აი არ შემიძლია მივიდე და ვნახო როგორ კვდება ნელ-ნელა და ამის გამო სინდისი მაწუხებს :(

ზე-პახმელია

დილას მივხვდი რას გრძნობენ ორსული ქალები ტოქსიკოზისას, ბორჯომიც კი არ გაჩერდა კუჭში, თან სამსახურში იძულებითმა წასვლამაც თავისი ქნა და სახლში ცოცხალ-მკვდარი მოვედი, მტკიოდა თავი, მუცელი, წელის უკანა მხარე, მტეხდა ძვლებში, მამცივნებდა, გულისრევის შეგრძნება მქონდა და ამ ყველაფერთან ერთად გათოშილი ვიყავი. საწოლზე დავეცი და მივითიშე. მეგობის ზარმა გამაღვიძა, "ავადმყოფის" მისახედად იყო მოსული, და ოპს, კარი არ იღება. ნუ, რო არა მისი სიმშვიდე, უეჭველი ყვირილს ტირილს და სავარაუდოდ გინებას დავიწყებდი, როგორია, იდგე კარის წინ, რომლის წლების წინ გაუქმებულ კლიტეს ახლა გაახსენდა რომ კლიტეა და გასაღები სადაა არ ვიცი, არის თუ არა, ეგეც არ ვიცი და თანაც ისე ცუდად ვარ იმასაც ვერ ვხვდები რა ვქნა. ნუ, ვურტყი წიხლები, ვატრიალე ყველა შესაძლო სახელური, ღილაკი და ასე შემდეგ და უცებ კარი გაიხსნა. რატომ და როგორ, მაინც ვერ დავადგინეთ, უეჭველი ღმერთმა იფიქრა, დღეს ეყოფა, ცოდოაო....
საათნახევარი აკეთებდა ამ კხმ-კხმ კლიტეს, ჩემი მონაწილეობა ჩაქუჩის თხოვებაში და საწყლად ფეხაკანჭურებულ დგომაში გამოიხატებოდა, შიგადაშიგ მორალური დახმარებით, ოღონდ ვინ ვის ამხნევებდა, ძნელი სათქმელი იყო : ))))
ოდა ცხოვრებაში რომ არ მიჭამია, ისე გემრიელად ვჭამე მთელი ნახევარი ლიტრი მაწონი, და ცოტა გამიარა კიდეც გულისრევამ... ნუ თან თვითონ აქვს ისეთი დადებითი აურა, განვიმუხტე რაღაცნაირად. ვეეჭორავე-ვებუზღუნე-ვეკამათე და გამიარა დანარჩენმა სიმპტომებმა ნელ-ნელა. მერე რო წავიდა ზვიომ ააააუ მშიაო და კარტოფილი შევწვი და მეც ვჭამე ორი კოვზი და კუჭმა მიიღო და აუ რა მაგარი იყო მთელი დღის უჭმელზე რომ ჭამ რამე ცხელს.
კაია ხანდახან ავადმყოფობა. :მო:

ზეცუდად

გუშინ დილას ცალი ლოყა მქონდა გასიებული. ღამე ანტიბიოტიკი დავლიე........... ახლა უკვე მეტად გასივდა, უცნაური შეგრძნება მაქვს, პლიუს თვალებიც შემისივდა. არადა სიკვდილზე მეტად მგონი სტომატოლოგის მეშინი ადა წინასწარ მეტირება იმის წარმოდგენაზე როგორ მოიმატებს ხვალე შეშუპება და წავალ ექიმთან და უამრავ , ასე 2 წლის სამყოფ ნერვს მივახარჯავ : ((((((((((((
მომთმენი და გამგები სტომატოლოგები რატომ აარ იშოვებიან ჰა?
:((((((((((((((((
5–ზე გამეღვიძა, შიშისგან გული მისკდებოდა, 7–მდე დავდიოდი წინ და უკან, მერე ისევ დამეძინა და ახლა ვზივარ ლაბშ და საქმის მაგიერ აგერ ვწუწუნობ.
ოღჩ, ნეტა არაფერი დამემართოს : ((((((((((((
რა დავაშავე :(((((((((((