შმაკ-შმაკ

წკუპუნ-ნისლ-ცივცივცივვერგამოლხობილი ფანჯარა და
სულაცარგაყინული მე


ჯუსტ

სუფთა ჰაერი

ჩემს სახლში აღარაა, ჩემ ძმას სცივა და ჩახუთა აქაურობა, ბლოგზე მიაინც მქონდეს : )))

ჩამოვედი, ოდა

მერე დავწერვიწუწუნვიფხორებ, მეზარება ახლა, საჭმელი უნდა გავიკეთო, ლექტორთან დავრეკო და კიდე კატას უნდა მივხედო, გამიველურეს სულ!

მოვწერწუწუნფხორდი.

რა ხდებოდა სადაც ვიყავი,პრინციპში ისეთი არაფერი, არც ასეთი, გარდაიმისა რომ კიდევ ერთი ბარიერი გადავლახე, სახელწოდებით "პროვინციელი უცხოს აზრი". ბევრი ვსვი-ვჭამე-ზევიუსაქმურე, ვილოთავე კიდეც. ერთი ცუდი თვისება აქვს ამ ჩემ ვიკენდებს, თავისუფლებაზე ყოფნის და ამ სამყაროს დავიწყების ფუნქცია მივანიჭე და როცა შუა ნირვანაში მწარედ გამოგაფხიზლებენ, ძალიან ძნელია ადეკვატური დავრჩე, თუმცა დამრღვევს რას ვერჩი, მართალია...

სამაგისტრო თემა მაქვს დასაწერი და ისეთი პანიკა მჭირს, ემოციებს ვეღარ ვაკონტროლებ, თან მეშინია, რომ ვერ "დავიცავ" და რამე საშინელებას მკითხავენ და მე დებილივით დავაღებ პირს. მილიონი თემა დამიწერია, თან საკმაოდ კარგად, მარა ეს სამაგისტროს დაწერის პრინციპი სხვაა და რომ არ ვიცი ბზზზზ მჭირს. ესე ვარ საერთოდ, პირდაპირ პანიკა მეწყება, ვყოფ თავს ბაკანში და სანამ მე გამოვძვრები ნახევარი შანსები დაკარგულია ხოლმე (შანსები შეუსაბამო სიტყვაა,სხვა ვერ მოვიფიქრე უბრალოდ იმ დაკარგული დროს აღასანიშნავად). თან ხელმძღვანელი საზღვარგარეთაა და ვის ვთხოვო რჩევა პატრონი არ მყავს : ))) (ეს პატრონი არ ითვლება, ამან იცის მარა ჩემი თემის სპეციფიკა არ იცის) თან ისეთი ვაჟნი ქალია, მერიდება. იდეაში კითხვებიც არ მაქვს ჩამოყალიბებული თან და რაც მაქვს ის დებილურად მეჩვენება.

მოკლედ ისეთი შეგრძნებაა რომ ივლისის დასაწყისში მიმთავრდება ცხოვრება და უფსკრული იწყება და უნდა მოვასწრო რაც შეიძლება ბევრი რამ, მერესი კი მერემ იდარდოს, თუნდაც მერე მე ვინანო, ახლა ხომ კმაყოფილი და ბედნიერი ვარ თუნდაც იმ ნახევარი საათით ან უფრო მეტით.

ასე და ამგვარად დასრულდა ჩემი კიდევ ერთივიკენდი მზიან სამოთხეში და ახლა ერთფეროვანი სულის დამამძიმებელი რუტინა იწყება, შესაბამის ადგილებში სიარულით და ხასიათით.

პატივისცემით

ლუციფერი.

პ.ს. პირველად ვნახე სპექტაკლი დარაბებს მიღმა გაზაფხულია, ადრეც მქონდა ნანახი, არ მახსოვდა უბრალოდ და ისა, რო მახსენდება ახლაც ცუდად მხდის : (((((

პ.პ.ს. სააადმე მივარდნილ ადგილას, ბუნებაში მინდა პატარა სახლი, წავიდოდი ერთიორი წლით საცხოვრებლად.

გაფასხული მოიდა

ჯუსტ.

გაფასხულის მეორე დღე
:ფასხულ-ფასხულ:

:ჭრაჭუნ-ჭრუჭუნ: :თოვლ-თოვლ: :ბარდნ-ბარდნ:

მიაუ-აუ-ავ-ავ.

Fსო

ფასხულის საღამოს ზმანება

რაღაც კარგი საღამო იყო, დადებითი რამე ვნახე და მომეწონა, განსაკუთრებით ფერადოვნება და ისეთი ფრიალა მანტია-კაბა მინდა
და საერთოდ როგორ მშურს მსახიობების, და მიკვირს, როგორ შეუძლიათ ასე გარდასახვები და ცოტა ხნით სულ სხვა სამყაროში ცხოვრება. დავიმუხტე დადებითად და სახლამდეც კი მომყვა, ახლაც თან მახლავს.
მეტრალალავება+მევანკა-სტანკა-ხასიათება აი იმ წუტას რომ ტრალი-ვალი ხარ და მეორე წუთას გრუზის მდინარე, თან ეს გრუზი როგორც წესი რაღაც მოგონილი აზრის გამო, რაზეც შენს მეტი არავინ მგონი არც იგრუზება და ამის გამო კიდევ ურო ტრალი-ვალი ხასიათზე დგები და დაცინი შენს თავს.

ჩემი ახალშეღებილი თმა ჩემთვის კომპეტენტურმა ადამიანმა შეაფასა და თქვა რომ ძალიან ლამაზი ფერიაო და ფრიად ფრთაშესხმული დავიარები, ის რომ პროფესიონალს მიანდე და შეასწორეო მითხრა ეგ ისე, ყურს ახლო გავატარე, უუნდა გავიზარდო და გრძელი რიჟა თმა უნდა მქონდეს მეე, ვა, პარიკმახერი ბევრს მომაჭრის და არ მინდა დაკიდე ვირაც გოგოს რომ ლამაზი მოწითალო-მოშვინდისფრო ქონდა შენი ჯობიაო და იმხელაზე გავიჭიმე ამაყად

და თუ თქვენ ეს აბნეუილობა წაიკიტხეთ, ბოდიშს ვიხდი ამ ორი წუთის წართმევისათვის.
პატივისცემით
სურნელოვანი მე
და
მეს ანჩხლი პორჭყნია კატა.

ბზბზუ და რედბულიანი ისარაქვია

ბზბუ

დივანი

დიდი, მყუდრო, რბილი და ისეთი, აი , რომ დაჯდები და სადაც არ უნდა იყო, თავს მყუდროდ და შინაურულად რომ იგრძნობ.

ბიძია სანტა, მაქუჩე რა დივანი.

ზე-პახმელია

დილას მივხვდი რას გრძნობენ ორსული ქალები ტოქსიკოზისას, ბორჯომიც კი არ გაჩერდა კუჭში, თან სამსახურში იძულებითმა წასვლამაც თავისი ქნა და სახლში ცოცხალ-მკვდარი მოვედი, მტკიოდა თავი, მუცელი, წელის უკანა მხარე, მტეხდა ძვლებში, მამცივნებდა, გულისრევის შეგრძნება მქონდა და ამ ყველაფერთან ერთად გათოშილი ვიყავი. საწოლზე დავეცი და მივითიშე. მეგობის ზარმა გამაღვიძა, "ავადმყოფის" მისახედად იყო მოსული, და ოპს, კარი არ იღება. ნუ, რო არა მისი სიმშვიდე, უეჭველი ყვირილს ტირილს და სავარაუდოდ გინებას დავიწყებდი, როგორია, იდგე კარის წინ, რომლის წლების წინ გაუქმებულ კლიტეს ახლა გაახსენდა რომ კლიტეა და გასაღები სადაა არ ვიცი, არის თუ არა, ეგეც არ ვიცი და თანაც ისე ცუდად ვარ იმასაც ვერ ვხვდები რა ვქნა. ნუ, ვურტყი წიხლები, ვატრიალე ყველა შესაძლო სახელური, ღილაკი და ასე შემდეგ და უცებ კარი გაიხსნა. რატომ და როგორ, მაინც ვერ დავადგინეთ, უეჭველი ღმერთმა იფიქრა, დღეს ეყოფა, ცოდოაო....
საათნახევარი აკეთებდა ამ კხმ-კხმ კლიტეს, ჩემი მონაწილეობა ჩაქუჩის თხოვებაში და საწყლად ფეხაკანჭურებულ დგომაში გამოიხატებოდა, შიგადაშიგ მორალური დახმარებით, ოღონდ ვინ ვის ამხნევებდა, ძნელი სათქმელი იყო : ))))
ოდა ცხოვრებაში რომ არ მიჭამია, ისე გემრიელად ვჭამე მთელი ნახევარი ლიტრი მაწონი, და ცოტა გამიარა კიდეც გულისრევამ... ნუ თან თვითონ აქვს ისეთი დადებითი აურა, განვიმუხტე რაღაცნაირად. ვეეჭორავე-ვებუზღუნე-ვეკამათე და გამიარა დანარჩენმა სიმპტომებმა ნელ-ნელა. მერე რო წავიდა ზვიომ ააააუ მშიაო და კარტოფილი შევწვი და მეც ვჭამე ორი კოვზი და კუჭმა მიიღო და აუ რა მაგარი იყო მთელი დღის უჭმელზე რომ ჭამ რამე ცხელს.
კაია ხანდახან ავადმყოფობა. :მო:

საშობაო განწყობა

ჯერ-ჯერობით ყველაზე საშობაო და მყუდრო სურათია რაც ვიპოვე. იდეალური შობა, მშვიდი, მყუდრო და ლამაზი.

ბზუჰ

ოდა ისა
ამ დღეს მიეძღვნება არა გრძელი პოსტი არამედ პაწუკა პოსწიკი იმასთან დაკავშირებით რომ ისარაქვია, მე იდეაში ნიჭიერი ვარ თურმე (ნუ ეგ რამდენაც ნე ზნაუ) და კიდო ისა.. გამოვიდაჰ, ნო პანიკ, ნო ჰოჰორ, ნო ისრაცყველაზემეტადარმიყვარს.
ურავაშა

ოდა ისა

რაღაცნაირ სახიათზე ვარ
როგორზე, რომ გავერკვევი, მერე დავწერ.
ანუ იდეაში კაია მარა რაღაცნაირია და რ ას შემომიჩნდა ეს ხასიათები, ვერ გავიგე ,რა.

ბონძღი მე


წავედი ახლა, დავიჳძნე

კლდეზე.......

ჩვეულებრივი მთვარე ამოვა

და გაქრებიან თეთრი ფიქრები.

ამ ყრუ ადგილას ვინმე სხვა მოვა

მაშინ, როდესაც მე არ ვიქნები.

და სულის ლანდი ისევ გაჩნდება,

და ისევ მოვა დღე შერიგების.

ვიცი, ამ კლდეზე ვინმე დაჯდება

მაშინ, როდესაც მე არ ვიქნები.

ტერენტი გრანელი.

რატომღაც ძალიან მომინდა, ჩემი საყვარელი ადგილები ჩემთან ერთად გაქრეს დედამიწიდან.

მაშინ ისინი სამუდამოდ ჩემი იქნებიან.

მხოლოდ ჩემი მოგონებების ნაწილი

და

მეტი არავისი.

სიზმარი

სიზმარში ვნახე სახლი, სადაც ძალიან მიყვარდა ყოფნა ბავშვობაში. ისევ პატარა ვიყავი, და ვცდილობდი, ხელებით დაკიდებულს გამევლო ხეივანზე, რაც, ისევ ,ვერ შევძელი, სიმაღლის შემეშინდა. ბავშვები ისევ პატარები იყვნენ, ანა ბებია დიდ ოთახში იწვა, ცუდად გახდა და წამოწვა და მე ჩვეულად, აბაზანის გავლით გავედი სხვა ოთახში. ჩავედი ეზოში, ვიდექი და ვეღარ ვცნობდი იქაურობას. აღარ იყო ჟასმინი, თუთის ხე, ბილიკების გასწვრივ ორივე მხარეს დარგული ბზის ბუჩქები. ეზო გადიდებულიყო და თითქოს სხვა ხალხს გადაეკეთებინა.
უცებ დავინახე იქვე პატარა სახლი, ხით მოპირკეთებული ერთი დიდი ოთახით, ბუხრით, და, ფარდის იქით, გნომიკების პატარა ოთახებით.
და მე იქ დავრჩი, დედის პროტესტის მიუხედავად.
და მერე ეს პაწუკა სახლი იქცა დიდ სასტუმროდ, და მე მყავდა ბევრი სტუმრები,იყო გაცხოველებული ვაჭრობა, დახლები, კანფეტები, ტანსაცმელები, ბევრი და უფასოდ, ღარიბი სტუმრებისთვის.
მაგრამ იქაურობა ატალახდა, აღარ იყო მწვანე ბალახი, ბზის ბუჩქები და ის პატარა, მყუდრო ეზო, ოდესღაც ასე ძალიან რომ მიყვარდა, ბავშვობაში დარჩა.

6:37 --10 წუთის წინ გარდაიცვალა........ არადა არ წავედი სანახავად.......
აააააააააააააააააააააააააააააააააააააააააააააააააააააა

მიაუ-აუ

მერე რა, რომ დედამიწა ისეთი მრგვალი არ არის როგორიც გეგონა

რომ მთვარე ყვითელია და თანაც ვადაგასული.

რომ ხუნწი სულაც არ არის გემრიელი და

არც ისეთი ფერადია ცა, შენი ჩაცმულობა რომ დაიმახსოვროს.

მიაუ-აუ.

დღე სახლში

ნიამუ-ნიამუ-კრუტ-კრუტ

უნდაუნდა

ტანტკა

ჰხომ

ტანტკა........

გამიხარდა, რომ......

ნუ რა შუაშია

მაგრამ მაინც.

ჩამოვედი

ორი დღე ვცხოვრობდი მეოთხე განზომილებაში, ყველა თბილისური საფიქრალისგან შორს...

მქონდა შეშის ღუმელი და რატომღაც სურნელოვანი შეშა...

იყო ძალიან თბილი და ალერსიანი მზე და სიჩუმე...

ზედმეტად ვარ ემოციებით გადავსებული საამისოდ, რომ აქ რამე დავწერო

უბრალოდ...

დილის ყავა.......