ჩემი ნერვული კვირა

ძველი ავატარი დავიბრუნე,ძველი აღარ მინდა.

უარყოფითი ნერვოზული ფსიხობები

• ღამე რო ვბრუნდებოდი ისე შემეშინდა, სახლამდე შურდულივით მივქანდი და კაი ხანი ვქაქანებდი, თან მეგობარს დავურეკე მელაპარაკე რა გზაში თქო.
• წეღან ესემესი მომივიდა, ვიღაცას დაჭირდა რაღაცის კითხვა და... არადა მე როცა დავუმესიჯე არ მიპასუხა, როგორც ყოველთვის.
  ძალიან ავიშალე ნერვზე, მინიმუმ უნამუსობაა როცა არასოდეს არ მპასუხობ და მერე იძახი რომ ანგარიშზე არ გაქვს, და როცა გჭირდება კარგად მირეკავ. ერთხელ არ გაქვს, ორჯერ, სამჯერ, კიმარა ასეთიღატაკი ხარ რომ არასოდეს არ გაქვს 6 თეთრი?
  ტრუხაა.
  მოკლედ
  :მრავალსართულიანი გინება:
• გუშინ კიდე ლაბში ვიღაცამ(ებმა) რაღაც არ გააკეთა, რაც უნდა გაეკეთებინა, მერე მე და კიდე ერთს მოგვიწია ცაიტნოტში იმ ყველაფრის კეთება პლიუს ნერვის შლა და საყვედურის მოსმენა! ნუ დამნაშავე ვინ იყო კაცმა არ იცის, იდეაში ყველა მართალია ცალ-ცალკე მარ მე რა დავაშავე ეგ ვერ გავიგე, ბლინ.
• ჩემი თემის წერა საშინლად დატორმუზდა, პლიუს კონფერენციაზე უნდა გავიდე, მეზარება, მესიკვდილება, პლიუს პატრონი არ მყავს თემაზე და ნერვი მეშლება, ლექტორს მივწერე თხოვნით იქნებ ეს და ეს სტატია მომცეთ თქო და არც კი მიპასუხა. არადა 10000% უგდია სადმე კომპში.
• დღეს ერთი მესიჯიც არ მოსულა და ისე ვარ გაფხორილი რა პონტია თქო, თან ვხვდები რომ უაზროდ ვიფხორები და ვდევარ სკამზე უპრეტენზიოდ და თითებს ვაკავებ რომ პრეტენზიები არ გამოთქვან.

საააააამაგიეროდ

• პ.ს. გუშინ ისეთი საკაიფო წვიმა იყო ვიბოდიალეთ მაგრამ სანამ ჩვენ გავაბოდიალეთ, გადაიღო და ისეთი კარგი იყო ღამის ნაწვიმარი ქალაქი!!
• მთავარმა ნომერი2 ოპერაცია გაიკეთა და ვბაირამობ მარტოკა ლაბში და კრუტა! (ნუ მთლა უფროსიც იქვეა როცა რამე განსაკუთრებული ხდება რაც ჩემს ძალებს აღემატება მარა მაინც)
• ზემფირი მაქვს შოკოლადიანი, ჰაუზის ახალი სერია და მაწონი ,
• მეორადებში 5 ლარად უვარდისფერები უნაზესი მაიკა ვიყიდე თან კოტონის!
  

EN-თამაში, ჰარი, და მე

გუშინ ვითამაშე ზაფხულის მერე პირველად და გამიხარდა-მომეწონა-მესიამოვნა. დინამიური თამაში გამოვიდა, სწრაფი,მოხერხებული და ზოგადად, საკაიფო.. ჩემი წვლილიც შევიტანე, უფანრობისდამიუხედავად (დამიჯდა,მიღალატა) ორი კოდი მოვნახე, ნაჭერზე მივხვდი რა უნდა გვექნა და ერთიორი ლოკაცია გამოვიცანი, თუმცა ეგ ერთობლივად ხდება ხოლმე, ვიღაცას ლოკაცია ახსენდება, ვიღაცას კიდევ რაღაც და ერთობლივად მივბოდიალობთ აზრამდე.
არც ისე არ ციოდა როგორც მეშინოდა....
თანაც გაუთვალისწინებელი ტოესწ შედარებითგათვალიწინებულმა ფიზიოლოგიამ შემომიტია მარა წამლებიც მომარაგებული მქონდა პლიუს თავდაცვა და რამე, და ისე ყოჩაღად ვმოძრაობდი მეთვითონ გამიკვირდა.....
გამისწორდა შუაღამისას ბოდიალობა და რამეების ძებნა
საახალწლო თამაში გააკეთეს და კუკიაზე მოგვიწია ბოდიალი, კუს ტბის გზაზე, ციყვებთან, მე ყველაზე მეტად ეგ ლოკაცია მომეწონა, წიწვოვნებში დავბოდიალობდით სუფთა ჰაერზე, ალაგ-ალაგ თოვლიც კი იყო შემორჩენილი...
მერე გზაზე ვიპოვეთ პაწუკა ლეკვი, ისეთი პაწუკა, პური ვერ ჭამა, არ იცოდა რა იყო, თან ნავთის თუ სალიარკის სუნად ყარდა. გუნდელმა წაიყვანეს მივხედავთო.....
პ.ს. ხომ არავის უნდა? ჯანმრთელი იყო, პაწუკა და შეშინებული, შუა ტრასაზე იჯდა და დაჭყეტილი იყურებოდა, როგორც კი კალთაში ჩაისვა ჟენკამ, გაიტრუნა და კმაყოფილმა დაიძინა.
აუ სხვა რა?
რავი ისეთი არც არაფერი.
ჩემი დაბრუნება ენკაში შედგა, ჩემი რა, გუნდის.


წავედი ყავას დავლევ აზრზე მოვალ და იმ შეკრებაზე წავალ.

მოკლედ, ენკა რულზზზზზზ

update:ვეღარ წავალ, ძაან შემომიტია : (((((((

დიეტის პლიუსები და არცერთი მინუსი

ესეიგი რა ხდება, 7-ის მერე არ ვჭამ ალბათ ორი კვირაა, ან მეტი, არ მახსოვს ზუსტად. 7-მდე ვჭამ რამდენიც მინდა, როგორიც მინდა, ოღონდ 2 ან სამჯერ და 7-ის მერე კატეგორიულად არა, თუმცა ჩემმა ექიმმა ნაცნობმა გამომიცხადა რომ შიმშილი არ შეიძლება და თუ მომშივა ვაშლი მაინც უნდა ვჭამო და მოვიმარაგე აგერ მიდევს მარა შეჭმა მეზარება, ცივა :(
პლიუსები

1. შედეგი სახეზეა, ღიპი აღარ მადევს, შარვალი თავისუფლად მეკვრება, რაღაც უფრო თავისუფლად დავდივარ და მგონია რომ ტანსაცმელი მიხდება. მაკიაჟის გაკეთების სურვილიც კი გამიჩნდა.


2. ნოყიერი საჭმელი მინდება. გუშინ ერთი სული მქონდა როდის მოვიდოდი სახლში და ახალგაზრდაღორის ქონიან ხორცთან ერთად შევიწვავდი კარტოფილს და მერე თეთრ,გუშინდელ ლავაშთან ერთად შევჭამდი.


3. საჭმელი გაცილებით უფრო გემრიელი გახდა, ალბათ იმის ბრალია რომ გამუდმებით აღარ ვისუსნები და როცა ვჭამ, ე.ი. მშია და თან გულდასმით ვარჩევ რა მიყვარს რომ ვჭამო, ტყუილა არ "ვაცდენ" ამ მომენტს.
4. ფული მეზოგება, ვინაიდან აღარ ვყიდულობ ჩიპსებს, შოკოლადებს, პეჩენიებს და მსგავს ნიამუ-ებს, იოგურტებს და მიდის ჩემს ყულაბაში. დღიურად დიდი არაფერია მაგრამ იქნებ მოგროვდეს რამე წლის ბოლომდე :D

მინუსები

1. არც არაფერი. გარდა იმ შემთხვევისა როცა სტუმრად ხარ და ძალიან გემრიელ რამეს გთავაზობენ და უარი უნდა თქვა
2. დასაწყისში მსუნაგი მელიასავით ვუვლიდი გემრიელობებს, ახლა უკვე აღარც მინდება მიანცადამაინც ღამე სუსნი.

მეზობელი

მეზობელი მყავს, უფრო სწორად მეზობელი ოჯახი, ასე თვეში-ორ თვეში ერთხელ კაცი ისეთ სკანდალს აწყობს, ასე მგონია, ჭერი დამემხობა ტავზე, ან იატაკი ჩავარდება. ქვემოთ დედ-მამა,შვილი,რძალი და ორი შვილიშვილია, ზემოთ ცოლი და ქმარი, ან საყვარლები, არ ვიცი ზუსტად, ნუ, წყალს რომ მიშვებდნენ, რამე ავედი და აშკარად ხელი შევუშალე :გივი: ამ ორი ოჯახიდან რომელიღაცაში ისე ჩხუბობენ, ჩემი პაწუკა ბინა ზანზარებს, რაღაცეებს ისვრიან, იგინებიან ცხრასართულიანებს, იმდენად ხმამაღლა, რომ მეღვიძება ხმაზე.
ოდა ისა.......
გაეყარონ, რა :მო:

მომენატრა

დღეს გავბოდიალდი ისევ ფეხით, თან მეზარებოდა და ტან არა, მაინც მინდა თქო და ხაჩჳკას გადავეყარე, ვეჭორავე ცოტა... ჩემი გუნდი გავაკეთე და ვთამაშობთო... ყოველკვირაა თამაშებიო... ომგომომგ აი ისე მიდნა თამაში რომ გავაფრენ ახლა : ((((((( მეთქი თუ რამეა, ჩამწერეთ რა თქვენთან, ნუ, არამგონია დამირეკოს, თან უცხოებში მეც მერიდება......
მერე საიტზე შევედი საუკუნეა არ ვყოფილვარ, ლილუს მესიჯი დამხვდა, ოპერაცია გავიკეთე, კარგად რომ ვიქნები ისევ მინდა გუნდი გავაცოცხლოო....... ჰმ, გუნდი ხო, მარა, მანქანას საიდან მოვქექთ? ერთს ყავდა მარა ის პაწუკა იყო თან ძალიან ცოდო იყო საჟლაგუნოდ
იდეაში კი შეიძლება, გამოცდილი მოთამაშე ვარ და მიმიღებს ალბათ გუნდი ვინმე, მარა ეს უცხო ხალხი ნუ რავიცი, ჩემი გუნდელების ბზიკების შეგუებას დაჭირდა კაი ხანი და უცხოებთან პირველი თამაში მარტო იმას დაჭირდება გაიგო ვის რა ტაქტიკა აქვს და მსგავსები ან ვის შეიძლება რამე უთხრა და ვინ "ფსიხია".
ჰხომდა, არადაბალპასადკიანმანქანიანი, კარგი მძღოლი, გადარეული, ღამისმთეველი, ამტანი, პიროვნება თუ იცით სადმე, ხაჩუ ძალიან :მო:
ბლია, ისიც კი მენატრება დილის ექვს საათძე გაბონძღილი ომ მოვდიოდი სახლში და ლოგინზე ვეცემოდი, ან სამ საათზე უაზრო კვესტის ამოხსნისგან გამოდებილებული რომ ვიჯექი, სლივს ველოდებოდი და მეწეოდი ღერს რერზე და ვგრძნობდი რომ მალე გავაფრენდი. ის ყინვის სუნიც მენატრება და ლისის ტბაზე გიჟივით სირბილი ფერადტკივებულს,ბიჭებს რო არ ჩამოვრჩენოდი.
ოდა
ენკა მინდა, ბლინ!
აი არ მენანება არც ფული, არც დახარჯული ნერვები, არც ფიზიკური დაღლილობა მადარდებს და იქ რაღაცნაირად თავს ცოცხალ ადამიანად ვგრძნობ ხოლმე!!! იქ არავის ადარდებს ჩემი სიგარეტი და ხელს არ იქნევენ ბოლის გადაფანტად, იმიტომ რომ 99% ეწევა, არც შენი აჯაჯული თმა და ჩაცმულობა, აქ ყველას აჯღაბუჯღა და მოხერხებულად აცვია, არც ტალახში ტოპვაა უცხო ხილი. აქ არ იჩითებიან ზედამანიკურებული უწიპუწი როჟები (ნუ კაი ერთიორი მარა მე არ მეხებიან), აქ მთავარია იაზროვნო,იფოფხო, დაიკიდო ის რომ ამ სადენში დენი გადის და ამ კედელზე კი უდან გაიარო მარა ძირს ჩასავარდნია, და ამ მიტოვებულ შენობაში მინები ყრია და ზოგადად ამ შენობაში შესვლა იდეაში არ შეიძლება. ის რომ გიჟივით არ უნდა იარო, მანქანა მოცურდება, რომ შეიძლება მუხლი გადაიტყავო ან რამე იღრძო და რავი ასე შემდეგ.
ცივი სუსხი მიყვარს და უკუნეთი ღამე, მძჳნარე ქალაქი და დაღლილობისგან ისტერიკულად გაცინებული მეც მიყვარს.
გავგიჟდები ახლა მგონი : ((((((((((((((((

ქალაქი ღამე

ჰაერი უფრო ცივი და კრისტალურია, ცხოვრების რიტმი უფრო აჩქარებული, ქუჩებში სინათლის მდინარეებია და ჰაერში რაღაცნაირი სუნია, ენქაუნთერის, სიგიჟის, სიმყუდროვის და სევდანარევი ღიმილების. ისიც მსიამოვნებს, რომ ცივი ჰაერი მისუსხავს სახეს და ქარი მცემს სახეში, თუ შემცივდება შემიძლია კაპიუშონი წამოვიფარო, ბეწვიანი, სადაც ნიავიც კი არ ატანს, მხედველობის არეს გრძელი ფაფუკი ბეწვები ზღუდავენ და ისე ხარ, როგორც ქოხში. ღამე ყველაფერი სხვანაირია, ტროტუარზე ჩამოცვენილი ხმელი ფოთლებიც, ბნელი შესახვევებიც, ადამიანებიც კი...

ყველაზე მეტად გვიანი ღამის ქალაქი მიყვარს, როცა ყველას ძინავს და მხოლოდ პატრულის მანქანები და შენ ხართ ქალაქში, ცარიელი ქუჩები, მოძრაობის სრული თავისუფლება, და სიჩუმე. ალბათ უძილობის გამო მეჩვენებოდა ასეთი საინტერესო ღამის ქალაქი, სკვერები, პარკები, ადამიანების გარეშე, მიტოვებული და ძალიან ჩემიანი.

შარშან, დიდი თოვლი რომ იდო და აუტანელი ყინვები იდგა, მე და ორი ადამიანი წავედით მაღლივის სტუდქალაქში, ხიდის გავლით. ღამე იყო, სიჩუმე, უზარმაზარი, ჩაბნელებული კორპუსები იდგა, ისეთი შეგრძნება მქონდა, თითქოს მთელ დედამიწაზე ჩვენ სამნიღა გადავრჩით, რამე კატასტროფის მერე. , ასფალტიანი გზა სულმთლად დაფარული იყო თოვლით, გაუკვალავით, ეს თოვლი ლამპიონების შუქზე ბრჭყვიალებდა და თავი რომელიღაც ფილმში მეგონა... :უსერ:

დღეს სამახურიდან გამოსულმა, იმის მაგიერ რომ სახლშჳ წავსულიყავი, საპირისპირო მიმართულებით წავედი და ლამის ნახევარი ვაჟა და კიდევ პეკინი გავიარე... მერე წელი მეტკინა... დიდი სიამოვნებით გავბოდიალდებოდი სადმე ღამე, ძველ თბილისში, ნარიყალაზე, რავი, წავიდოდი სადმე, მარა მეშინია გოგოს მარტო......

ოდა ასე

მომენატრა ღამე, ენკა, და ზამთარი, თოვლიანი.