შიდა ქართლი, დმანისი, შემოდგომა

შაბათის დილა იყო მგონი, კარავზე თემას გადავაწყდი, ერთი ნაცნობი სახელი და კიდევ დმანისი მომხვდა თვალში, მივჭიკარტდი და კვირას, 9:30 რედისონ ივერიასთან ვიყავი დარჭობილი. (კარაველების საყვარელი შეკრების ადგილი, რომელიც მიუდგომელი ციხესიმაგრეა ჩემთვის, არაფერი არ მიდის ანუ ჩემგან), მივდიოდით მე, ბასა-ტტტ, კიდევ კარავი87 (ეს ის აღმოჩნდა, რკონის გასვლაში რომ დავკარგეთ კინაღამ) და მისი მეგობარი დიმიტრი. მანქანის სახელი არ მკითხოთ, ჯუსტ ვიცი, რომ მსუბუქი მანქანა იყო და საწყალი სულაც არ ეცოდებოდა პატრონს.

დმანისში კი... უბრალოდ, ლამაზი იყო და ეკლესიის ჩუქურთმებსაც შევახე ხელი.
აწი მემახსოვრება )))


ხე სიცოცხლისა

ამინდი იყო სუპერ, ანუ მოღრუბლული, ნესტიანჰაერიანი და შემოდგომისფერებიანი.
ქვემო ქართლში ვიყავით, ბევრი ეკლესიები ვნახეთ, მე ყველაზე ძალიან ყორანთა და როსტევანი კიარადა რატევანი მომეწონა, ტოესწ, კი არ მომეწონა, ულამააზეს ადგილებში იყო გაშენებული.




ხოდა, ჯერ დმანისით დავიწყებ, იმიტომ რომ იქ მწვანე ეკლესია იყო, საყვარელი :გულიკები:



ცა აბანოდან კიარდა მისის სახურავიდან ჭვრიტი


ესეც აბანოდან გადავიღე




ზემოთ, ციხიდან მოვფოფხავთ. ჩაფოფხებისას ავტყდი სურათი გადამიღეთ თქო და ისეთი დავენარცხე... კიდევ კარგი დავენარცხე დაარ დავსრიალდი თორემ ჩავსრიალდებოდი ეკლესიამდე და მოვიტეხდი რამეს ))

ხედი სულსულზემოდან



ფერად-ფერადი



შუასაუკუნეების ფეოდალის ციხე-სიმაგრეს გავს, არა?


სხვარი. ერთს ზედაც შევაჯექი, აქ ვერ დავდებ, არაპოლიტკორექტულია მაინც, თან ამდენი ჩემი სახე რაუბედურებაა




რა მნიშვნელობა აქვს, რა იყო, ლამაზი ხომ იყო



ტრადიცია თათრების (თუ სხვა ეთნიკური ჯგუფია,იზვინიაიუს, ვერ ვერკვევი), გოგო როგორც კი 18 წლის ანუ გასათხოვარი გახდება, წითელ ნაჭრებს კიდებენ რომ აჰათ გოგო და წაიღეთო. პ.ს. მე კიდევ მეგონა რომ ვიღაც მოკვდა და იმიტომ გამოკიდესო, ძალიან ბევრგან რომდავინახე მერეღა ვიკითხე და გამარკვიეს.


რომელიღაც წინაპარის ძვალი ყორანთასკენ მიმავალ გზაზე.
პირდაპირ გზაზეა გამოთხრილი ძველისძველი სამარხები



ხედი სადღაც ყორანთიდან. მეჩვენება თუ ელფების მთებს გავს?



ა, ხო, ცხოვრებაში პირველად ვნახე ხის სოკო ხეზე!





რატევანთანვე იყო რარაც ძველისძველი ეკლესია, უგუმბათო და ობოლი, სააამაგიეროდ შიგ 1960-იან წლებში გარდაცვლილი 98 წლის ქალის საფლავი იყო, ზედ ქვის ლოდით. ეტყობა მის ახალგაზრდობაში მოდაში იყო და ძელი მოდით მოინდომა საფლავი, მარა რაღა მაინცადამაინც ეკლესიის შიგნით?!



ეს კადრი შემიყვარდა, რატო, არ მკითხოთ, ვერ დავასაბუთებ.



რატევანი



ბოლნისი....


რატევანი

რატევანში ხაერი იყო ფუსთა-ფუსთა, კრისტალურად, აი იმ მდინარესავით, სამეგრელოში რომ ვიპოვეთ და რომელის სახლიც სულაც არ მახსოვს. და ბალახის სუნი ქონდა ჰახერს, არ ვაჭარბებ, აი ცვეტში, მე ვიყო ფარშევანგი. სანამ თამარიჩი და კარავი სურათებს იღებდა მე ჩამოვრჩი და სოფლის ხმებს ვუსმენდი :გულიკები:



ხავსიანი ქვები რატევანის მიდამოებში...
აუ, ისე, გავღიზიანდი ამ სათათრეთში ძალიან, დიდი სიამოვნებით გავასახლებდი ტათრებს თავიანთ ისტორიულ სამშობლოში, ქართულ ენას ეგენი არ სწავლობენ და აქ რა ჯანდაბა დაკარგვიათ?


ცურტავი, აქედან ყოფილა ის იაკობი, ტვინს რომ მიბურღავდა მეცხრე კლასში.
დედები ცხოვრობენო, მაგრამ არ იყვნენ, ეტყობა წირვაზე წავიდნენო დავასკვენით, კრუგები ვურტყით, ვაბრახუნეთ და წამოვედით გაწბილებულები


ზატო ფუსა იყო იქ.


მე-შმაკი :D



დმანისის ციხეზე ვპოზიორობ სიტყვებით "აუ გადამიღეთ რაააა", კადრი ეკუთვნის ბასას




მფრინავი ჰოლ... კიარადა პერწკლი


ასოცირებული სურათი, აი ასეთი გასვლა იყო, მწვანე და ფუსთა

პ.ს. გააავიყინე, სახლში რომ მოვედი, ორსაუკუნენახევარი ვლხვებოდი აბაზანაში.

სააღდგომო არდადეგები

არდადეგები მოვიწყე სერიოზული. სოფელში წავედით, ალვანი დაბლობზეა და საშინლად ცხელა ხოლმე, თბილისიდან თხელი კურტკით წასული მაიკით დავდიოდი ისე დამცხა. ყველაფერი აყვავებული, ხეების უმეტესობა გაფოთლილი, სასწაული სურნელები, ჩემს სოფელში საქონელი როგორც წესი არ ყავთ ან ძალიან ცოტა ყავთ და სულისშემაწუხებელი ყროლიზმები არ აღინიშნება ხოლმე. მოვიმარჯვე ჩემი ჯაბახანა და შევეცადე ცოტა მაინც დამეფიქსირებინა

ატმის ყვავილები

მაგნოლია

ტრიფოლიატის ღობის ელემენტი. ჩვენთან ჯერ კიდევ შემორჩა ეს ტრადიცია, ადრე ლამის მთელ სოფელს ასეთი ღობეები ქონდა. ციტრუსის რაღაც ნაირსახეობაა, რომელი, არ მახსოვს.

შიგადაშიგ ჰიაცინტებიც მოჩანს.

სასაფლაოზე რომ მივედი თვალი მომჭრა, ისე თეთრად ანათებდა.

გაიცანით, ალბათ 100 წლის პანტა მსხალი.

ჩემი საინტერესო საფლავების კოლექციიდან. ეკლესის ფორმის ძეგლი, სადღაც 1.50 მეტრი

90-იან წლებშია გაკეთებული. ალბათ ერთადერთი შვილი ყავდათ.

ისევ პანტები

ეს უკვე მეორე სასაფლაო, ძველი ნამოსახლარის ახლოს, ახლანდელი სოფლიდან 2-ოდე კილომეტრშია, ან უფრო ახლოს, მანძილის ზომვაში ორიანი მყავს მინუსით. ტყის წინ რომ მინდორია, მანდ იყო დედაჩემის გვარის და კიდე ერთიორი გვარის სოფელი, ნიტო კურცხლი-ყურე ნიტო ფარცხალ-ყურე, ადგილობრივ, წოურ დიალექტზე კურდღლის ყურეს ნიშნავს. (ვინც არ იცის, წოვა-თუშები და ჩაღმა-თუშები არიან, 24/7 კამათობენ და კინკლაობენ თუმცა ძალიან უყვართ ერთმანეთი, ფაქტიურად და-ძმებივით არიან :D ) წოვები ადრე ამ გორაკების ძირებში ცხოვრობდნენ, ტყეების პირას, ჩაღმები (ანუ ჩემი წინაპრები) მთაში, 1921-ში მოკიდეს ყველას ხელი, შექმნეს და დაგეგმეს ალვნები და გადმოასახლეს, დედის დედა ყვებოდა ხოლმე, ჩვენი სახლი იქიდან წამოღებული ფიცრებითაა აშენებულიო.



სადაც ახლა ცხვარი ძოვს, ადრე პაწუა სოფელი იყო, ტყეში თეთრი ლაქები ოდესღაც არსებული ხეხილის ხეებია, ეტყობა ტყემ ცოტა წინ გამოიწია და...

კიდევ უფრო შორეული ხედი, გზას თუ გაუყვები, სხვა "ყურებსაც" გაივლი.

სასაფლაო მთაზეა შემოკოფსებული, ამ სიტყვის პირდაპირი გაგებით, და ცისკარიშვილები კიდევ სუუუუუულ ზემოთ, სურათზე ბაბუაჩემია, დედის მამა, უკან კიდევ ტყე მოჩანს.

ეს ქართული ჯადვარია, ჩემს ბავშვობაში ძალიან ბევრი იყო, ახლა ცოტაღაა შემორჩენილი :(

აღდგომას შუამთის დედათა მონასტერში შევხვდი, ჩემი მეგობარი მიდიოდა და როგორ არ წავყოლოდი... ტრადიციულად, მრევლმა ნერვი მომიშალა, ჯვრის მთხვევისას გადავიწერე პირჯვარი, მივდივარ და წინ ვიღაც კაცი ისე ჩამიხტა, გეგონება იღუპებოდა და სიკვდილის წინა წამებში უნდა მოესწრო... ვერ ვიტან მსგავს რაღაცეებს, კონცენტრირება მიჭირს ძალიან. ბავშვები ყავდათ კიდევ ჩვილი, ზოგი ჭყაოდა, ზოგს გული მისდიოდა და იყო ერთი ამბავი.

მერე გათენდა და მე რის მე იყო, სურათები რომ არ გადაეღო. ადრე კარავთან ერთად ვიყავი და არ გადაგვაღებინეს, უცებ შეგვიშვეს და გამოგვიშვეს, ხმაც კი არ ამოგვაღებინეს, აპარატებს ვინ ჩიოდა, ხოდა ახლა ავამუშავე... ეს ეზოა, სულ ქვებითაა მოპირკეთებული.

თვითონ ტაძარი.

გარეთა ეზოში, სანამ თვითონ ტაძრის ეზოში შეხვალ, ეს ხე შემიყვარდა ჯერ კიდევ წინა ექსკურსიაზე.



გათენდა და მზემ გააფერადა.

ია იყო ბევრი და ბევრზე ბევრი


ქვებს შორისაც კი.

მონასტრის შიდა ეზო.

სახლში რომ დავბრუნდი, სადარბაზოდან გადავუღე, იმდენი მიპოზიორა...

დაბოლოს, ნანდული კახური მწვადები made by პერწკლი და მარი. ასეთი გემრიელი დიიიიიდი ხანია არაფერი მიჭამია, ნაცნობისგან იყო ხორცი ნაყიდი, ახალდაკლული, რბილი, წვნიანი, მოკლედ, მნამ!

პ.ს. დედაჩემი პასკას საერთოდ არ აცხობს, არადა ისე მიყვარს და სადაც მივდიოდი და მივდივარ ვიხვეწები მაჭამეთ თქო :D

დღეს მოიტანა უფროსმა და ისეთი ნეტარებით ვჭამდი, კიდე მოგიტანო :მორცხვ: